W systemie pracy poradnianej, gdy już przeszłam na cały etat, 4 pierwsze godziny były przeznaczone na pracę w gabinecie a kolejne 3 na wizyty domowe.
Miałam w swoim rejonie m.in. jeden niezapomniany blok.
Adresu nie podam, mimo, że dobrze pamiętam, bo wszak tam nadal mieszkają ludzie , może potomkowie moich pacjentów.
Blok miał określoną sławę w osiedlu, gdyż na parterze rezydowała słynna rodzina gospodarza domu. On był wielki i zwalisty, utykał na jedną nogę a jego żona to kobieta o pięknym imieniu Otylia .
Byli to państwo P. ( nazwisko pamiętam doskonale).
Mieli liczną gromadę dzieci w różnym wieku.
Wydawało się, że są spokojnymi ludźmi.
Ale któregoś dnia pękła bomba.
Otóż panowie milicjanci zorganizowali obławę w tym bloku.
Widać już dawno zbierali informacje, albo któryś z lokatorów systematycznie donosił co zmusiło tych mundurowych do skutecznego działania.
Oczywiście informacje się potwierdziły i państwo P . zostali nakryci w trakcie intensywnej pracy w swojej bimbrowni.
Praktycznie dopiero potem się o tym dowiedziałam, bo w swojej młodzieńczej naiwności wierzyłam ludziom, wierzyłam, że są z natury dobrzy. I nie wyciągałam wniosków z różnych obserwacji. To dopiero przyszło później.
A przecież można było się niepokoić, albo przynajmniej zainteresować, gdy w bramie tego bloku, zwykle spotykałam grupkę panów. Skład towarzystwa był raczej stały, ale nie bałam się ich, zwłaszcza, że w tej przestrzeni , zwykle czarnej i nieoświetlonej kłaniali mi się szarmancko.
W mroczne jesienne popołudnia, gdy wpadałam na klatkę schodową, ich twarze świeciły pięknym fioletowym blaskiem ale ich schrypnięte głosy wyrażały radość, że widzą swoją panią doktor. Jakoś nie odczuwałam lęku, mimo, że byłam młodziutka i całkiem bezbronna, pewnie w tamtych czasach istniała tzw godność także w tych środowiskach. Obowiązywał szacunek do swoich.
Wracając do obławy milicyjnej, potem dowiedziałam się, że w jej wyniku państwo ci otrzymali karę więzienia. Pan ten za uprawiany pokątny proceder, a pani Otylia za pogryzienie milicjanta w czasie tej akcji.
Siedzieli w pudle na zmianę, gdyż dzieci ich wymagały opieki.
Tak więc w moim bloku bimbrownia przestała działać, ale pewnie przeniosła się gdzie indziej, gdyż wielu osobników w tym osiedlu już w godzinach porannych wędrowała ulicami jak to niektórzy mówią „tropiąc węża”.