Noc przespałem spokojnie, wtulałem się w swoją poduszkę.
Pewnie śniła mi się Stefa.
Rano wstałem rześki, ufny i optymistycznie spojrzałem na świat.
Po smakowitym, ale zwyczajowo zbyt dla mnie tłustym śniadaniu wybrałem się do Stefy.
Wróciliśmy w sobotę, dzisiaj była niedziela, więc dzień wolny od pracy.
Stefa była już wypoczęta, rozluźniona.
Pewnie przegadała z koleżanką, współlokatorką, pół nocy, chociaż tego nie można było po niej poznać.
Może ta rozmowa z koleżanką miała taki dobry wpływ na moją Stefę.
W końcu przegadanie sprawy zwykle przynosi ulgę, jest jak katharsis.
Koleżanka pobiegła do kościoła, my chcieliśmy się wybrać na wieczorną mszę.
Oczywiście moi rodzice zaprosili Stefę na obiad.
Chętnie przystała na tę propozycję.
Do obiadu mieliśmy jeszcze kilka godzin dla siebie, więc usiedliśmy pod naszym ulubionym oknem, skąd już buchała rozkwitająca wiosna.
Siedzieliśmy naprzeciwko siebie, jak zwykle.
Wtedy mogliśmy patrzeć sobie w oczy.
Trzymaliśmy się za ręce.
Miała ciepłe, delikatne piękne dłonie.
Postanowiliśmy czekać na odpowiedź z Godziszki.
Termin naszego ślubu już był zaklepany.
Miał się odbyć w czerwcu, a teraz był już kwiecień.
Uwierzyliśmy, że wszystko potoczy się łagodnie i dla nas korzystnie.