Przeszłość powoli odchodzi w niepamięć
Mijały powojenne lata. Różaniec gdzieś tam sobie leżał, w jakiejś najmniej dostępnej szufladzie.
Powoli zapomniany.
Ja, niewielka wtedy dziewczynka zakradałam się do tej tajemnej szuflady i brałam do ręki obozowy różaniec Taty. Może ja go nawet niechcący rozdarłam, był tak wątły i misterny. Leżał więc rozdarty.
Były tam też listy Taty z obozu.
Powoli tamte czasy zacierały się w myśli Rodziców.
Nowe problemy, zawodowe, domowe przysłaniały wspomnienia.
Może Mama widziała, że się bawię różańcem, może nie.
Pewnie w ogóle nie przywiązywała wagi do przedmiotów pomna swojej histerii po zniszczeniu przez sowietów białych kruków i delikatnej porcelany , swoich ukochanych zbiorów. Pisałam o tym w rozdziale do Pamiętnika Janaseniora zatytułowanego zapiski synowej. Nie wiem, co czuła.
Po latach dowiedziałam się, że Tata w zapale niszczenia przedmiotów zbędnych- wyrzucił szczątki tego różańca i większość swoich listów pisanych do Mamy.
Ale tutaj przesadziłam w poprzedniej ocenie.
Jednak Mama te listy traktowała jak relikwie dawnych czasów. Były dla Niej bardzo ważne. Jeszcze wtedy myślała o swojej wielkiej miłości i były oznaką, że jest kochana.
Przywiozła je z Wileńszczyzny, przetrwały pożary i wszelkie zawieruchy.
I teraz było Jej przykro , może upatrywała w tym geście wyrzucania jakiś oznak odchodzenia Taty od niej, od syna, chęć oderwania się od tego, co go łączyło z nimi. Może myślała, że ta miłość jest tylko dalekim wspomnieniem.
Oczywiście do końca nie wiem, co wtedy czuła.
Ale żaliła się, że już nie ma tych listów.
Tak jakby odebrano fragment Jej duszy.
Jednak, gdy przeglądam dokumenty Rodziców, Tato całkiem rozsądnie pozostawił te najważniejsze obozowe listy- pierwszy, napisany w 1941 roku. kolejny z 1942 roku i z 1943 roku.