Przewód pokarmowy człowieka. Zdjęcie z Wikipedii.
Pan profesor Jan Roguski uprzedzał nas, że chyba najtrudniejszym elementem badania przedmiotowego, tj badania polegającego na użyciu jedynie zmysłów lekarza, jest ocena stanu narządów w jamie brzusznej
Profesor wymagał , by przystępując do badania lekarskiego mieć zadbane dłonie, paznokcie krótko obcięte, zwracał uwagę dziewczynom, by unikać jaskrawych lakierów do paznokci, bo mogłoby to drażnić pacjenta.
Najpierw należało zapytać chorego, w którym miejscu odczuwa jakąś dolegliwość.
Następnie układało się dłoń jak najdalej od bolesnego miejsca, tak, by cała przylegała do powierzchni ciała pacjenta . Czynność ta musiała być wykonywana miękko i delikatnie . I potem stopniowo , lekko i pulsująco uciskając opuszkami palców należało przesuwać dłoń w kierunku bolesnego miejsca….
Typowe badanie brzucha rozpoczynało się od prawego dołu biodrowego, wolno kierując się po obwodowej części brzucha . Po drodze ocenialiśmy brzeg wątroby, jeśli była powiększona- jej wielkość- tzn na ile palców wystaje spod łuku żebrowego, jej spoistość, powierzchnię .
Poszukiwaliśmy bolesności w nadbrzuszu, co mogło sugerować schorzenie żołądka lub trzustki, potem powiększonej śledziony i ocenialiśmy czy nie wyczuwa się przepełnionego kałem jelita grubego .
Nad spojeniem łonowym czasami można było wyczuć pęcherz moczowy. Gdy był wypełniony , a pacjent nie oddawał moczu, można było podejrzewać różne przyczyny tego stanu np. zatkanie cewki moczowej przez kamień, nowotwór albo schorzenie neurologiczne. Wędrując przy pomocy delikatnego badania palpacyjnego po powłokach jamy brzusznej , czasami można było odkryć jakieś zgrubienia lub wyraźne guzy.
Potem sprawdzaliśmy obecność innych objawów, które musieliśmy sami sprowokować. Uczyliśmy się więc, jak to wykonywać. Poznaliśmy zasady wywoływania objawu Jaworskiego, Blumberga, Chełmońskiego i Goldflama.
Te pierwsze nauki odebrane w poznańskiej klinice zapamiętałam na całe życie.
Byliśmy tacy młodzi, przejęci i zaangażowani.
Co się z nami stało potem? Jakie były nasze drogi , może napotkaliśmy progi, których nie daliśmy rady pokonać?
Gdzie się podział nasz entuzjazm, optymizm i wola precyzyjnego doskonałego wykonywania zawodu?
A może to wszystko przetrwało , tylko stało się chlebem powszednim, rutyną .
Po prostu się zestarzeliśmy i życie stało się zwyczajne i bezbarwne.