Losy moich Rodziców. Akwarela namalowana przez Tatę.

Dzisiaj rano wspominałam o akwarelkach, które namalował mój Tato. Zrobiłam zdjęcie tej, która wisi na ścianie w naszym michałowickim domu. Jest ukryta za starą szybką i ma ramkę sosnową, którą zrobił mój Tato, jeszcze w czasach gorzowskich- w latach 50 ubiegłego wieku. Na akwarelce znalazłam Jego podpis i datę. Jest to rok 1933, a nie 1932 , jak napisałam wcześniej. Ale to nie zmienia moich rozważań na temat tego, czy malował ją dla młodej żony , czy tylko dla swojej przyjemności. Właściwie to nie jest ważne, ważne, że przetrwała wojnę i Mama ją pielęgnowała jak cenną pamiątkę….

 

 

Śladami mojego Taty. Bardzo stare pocztówki.

Jaką drogę przebyła ta pocztówka, by się znaleźć w moich dłoniach?

 

Oglądam te stare pocztówki, ogrzewam w dłoniach. Ale ich nie trzeba ogrzewać, bo promieniują własnym stuletnim ciepłem. Napisał je własnoręcznie Witold, brat mojego Taty, ojciec Witolda urodzonego już po śmierci ojca na Kazachstanie do swojej babci, a naszej prababci Michaliny Rodziewicz z domu Dowhopouł. O tej babci i Bolku Rodziewiczu napisałam już wiele.

Teraz mam dowód, że była, z krwi i kości, najprawdziwszą na świecie babcią, ukochaną przez najstarszego wnuka – syna Staśki – Witolda. Ile tam czułości można wyczytać – czułości w kilku zaledwie słowach…