Muszę powtórzyć niedzielny wpis Hirka, już zawarty we wstępie do wczorajszej opowieści. Bo mnie po prostu wzrusza ten Chłopak swoją wielką wrażliwością . No cóż, „ pojechałam” mamuśką, babcią, prababcią i w dodatku pediatrą – wybaczcie 🙂 …. Chłopak napisałam, a Hirek to Pięknie Dojrzały Mężczyzna, Kolega z lat studenckich…..
Ale te moje słowa padły po to, by trochę rozładować nastrój wielkich dramatów i powagi , który tu zapanował po trzech ostatnich tekstach Hirka ….
A teraz zapraszam do poczytania przejmującej historii Rodzinnej Hirka – chyba ostatniej z cyklu Jego opowieści wojennych , spisana w ostatnią niedzielę :
Dzisiejsza niedziela – ostatnia przed Adwentem, jest nazwana „Totensontag“ – „Niedziela Wieczności“.
Ten dzień, zawsze niedziela, jest poświęcona pamięci o zmarłych.
Chociaż ta niedziela byłaby podobna do 01.11. – „Wszystkich świętych“ u nas w Polsce, nie jest jednak tak uroczyście obchodzona jak u nas. Raczej w rodzinnym gronie, w zadumie i po cichu.
Od paru dni zastanawiałem się jakby też ten dzień uczcić.
Poniżej moje refleksje:
„ Rodzinne tragedie”
Żona mojego brata, Ewa, pochodzi z Kaszub. To ona opowiedziała mi historię jej ojca i jego brata – jej wujka.
W 1942/43 roku zaczęło Niemcom brakować żołnierzy .
A więc krótko – zrobili z Kaszub niemieckie terytorium i automatycznie ludność dostała niemieckie obywatelstwo.
I czy się młodym mężczyznom podobało czy nie, zostali wcieleni pod przymusem do Wehrmachtu.
W duszy byli Polakami i widzieli przed sobą jedno wyjście – trzeba się przedostać na drugą stronę – do polskiej armii.
Ojcu Ewy się udało . Przebrnął przez front i znalazł się po stronie rosyjskiej. Oczywiście Rosjanie natychmiast wsadzili go do więzienia, podejrzewając , że jest szpiegiem. Po wielu tygodniach udało mu się udowodnić, że jest polskiego pochodzenie i został wcielony do polskiej armii.
Że jego bratu nie udała się ucieczka z Wehrmachtu – o tym wiedział….
W 1944 roku znalazł się nad Wisłą pod Warszawą.
Mając cały czas w głowie, że jego brat jest po drugiej stronie, po stronie niemieckiej, miał wyrzuty sumienia i strach, że jego kula trafi jego brata.
Właśnie te myśli były bardzo intensywne pod Warszawą.
Dla siebie postanowił: nie oddawać żadnych strzałów w walce z Niemcami pod Warszawą. ….
Po wojnie dowiedział się, że jego brat zginął po stronie niemieckiej w walce pod Warszawą……
Hirku, opowiedziałeś w krótkich , nieomal żołnierskich słowach te trzy przeszywające serce historie .
To kolejny przykład najszlachetniejszego Minimalizmu, który jest bliski pisania naszej Mariolki ….
Twoje proste zdania stanowią wielki kontrast do podawanych treści, nasycenia emocjami, tak bardzo uruchamiają wyobraźnię . I widzimy tych Młodych, którym wojna odebrała Radość smakowania swej wiosny życia, czujemy dramat gdy dowiadywali się , że są wcielani do wrażego wojska i muszą stawać po dwóch stronach barykady, by zabijać przyjaciela czy brata lub kogoś z rodziny….
… jesteśmy blisko ich serc w których wielki patriotyzm i bezmierna miłość do braci, lęk przed najgorszym, które jednak się stało ….
…. okrucieństwo tamtego czasu……
Wprowadziłeś nas w świat, który minął, oby…….
