Gorzów. Rok 1950. To ja, niejadek na patyczkowatych nogach. Piękny biały płaszczyk z kolorową krajką, którą wyszywała moja Mama ściegiem krzyżykowym. Nauczyła Ją koleżanka – nauczycielka z Ukrainy- przed II wojną światową razem pracowały w szkole w Rakowie. ….
Gorzowskie przedszkole, które ograniczało moją ukochaną wolność o dziwo bardzo dobrze pamiętam.
Sala jadalna była obszerna. Mieściły się tam dzieci całego przedszkola. Panie wychowawczynie siedziały na podium pod ścianą po prawej stronie, jedna krążyła przy naszych niskich stolikach a ja zdecydowanie odmawiałam spożywania jakichkolwiek posiłków.
Któregoś dnia przyszedł po mnie mój brat .
Jakaś nowa pani nie kojarzyła mnie z podanym nazwiskiem, ale gdy brat powiedział, że przyszedł po siostrę Zosię- Zosieńkę, natychmiast zajarzyła i rzekła- a to ta Zosieńka, która nic nie je. Wszystko się zgadzało.
Jednakowoż jeśli ktoś sądzi, że w czasie przedszkolnych posiłków siedziałam naburmuszona przy stoliku, to się głęboko myli.
Otóż nie. W chwili, gdy dzieci spokojnie zajmowały miejsca i chwytały za łyżki, ja wówczas wyruszałam na obchód całej sali. Zatrzymywałam się przy każdym stoliku i widząc dziecko, które nie jadło, gorąco namawiałam, by się jednak przełamało, a nawet chwytałam za łyżkę i wciskałam nieszczęśnikowi brejowatą owsiankę jednocześnie bacznie obserwując , czy jej na mnie nie wyrzyga. Bo już miałam doświadczenia w tym temacie i po jednej takiej przygodzie byłam ostrożna. Pomimo smętnego doświadczenia oblanego łzami nad swoim zafajdanym fartuszkiem, byłam wytrwała w działaniach.
Początkowo podejmowano próby spacyfikowania mojej stołówkowej aktywności usiłując ujarzmić moje wielkie zaangażowanie w działalność opiekuńczo wychowawczą, ale efekt był mizerny, więc dano mi spokój.
Zresztą na szczęście niezwykle często zapadałam na różne infekcje i wówczas przebywałam na wolności poza murami przedszkolnymi.