Sebastian Kneipp.
Ilustracja do publikacji S. Kneippa z 1894 roku.
Ponieważ doświadczyłam na własnej skórze, a właściwie nosie, niezwykłej skuteczności metody leczenia wodą opracowanej przez księdza Kneippa, znalazłam w Wikipedii garść informacji na temat tego ciekawego człowieka.
Żył w latach 1821-1897.
W młodości był czeladnikiem tkackim, w 21 roku życia rozpoczął studia teologiczne i został księdzem katolickim .
Był spowiednikiem w klasztorze sióstr dominikanek.
W 1894 roku papież Leon XIII nadał mu tytuł prałata.
Ponieważ był człowiekiem chorowitym, a miał umysł badacza, obserwował objawy swojej choroby, reakcje organizmu i wpływy przyrody na człowieka .
Korzystał z wcześniejszych doświadczeń leczenia wodą, wprowadzonych przez Vincenta Priessnitza .
Ksiądz Kneipp początkowo praktykował w klasztornej pralni.
Ale wieść o jego sukcesach terapeutycznych roznosiła się szybko po całej okolicy. Wkrótce zaczęli przybywać liczni pacjenci, szukający pomocy. Przyjeżdżano nie tylko z rodzinnej Bawarii, ale z całych Niemiec i krajów ościennych . Liczba ludzi osiągała tysiące.
Miasteczko Worishofen, gdzie praktykował ksiądz pękało w szwach. Mieszkańcy z trudem nadążali z rozbudową miasteczka, by pomieścić tak liczną grupę przybywających kuracjuszy. W szybkim tempie rozrosła się też baza zabiegowa.
Wkrótce na terenie Niemiec i w sąsiednich krajach powstały liczne zakłady leczące metodą księdza Kneippa.
Wymyślił też specjalną przewiewną i zdrowotną bieliznę a także wprowadzał do codziennego życia najprostsze zabiegi higieniczne , jak codzienne mycie się , spacery .
Zadziwiające była jego aktywność na polu wymyślania i propagowania uniwersalnych metod prozdrowotnych. Do nich należało też propagowanie zasad zdrowego odżywiania.
Wynalazł kawę słodową, tzw. kawę Kneippa oraz był autorem receptury chleba ziarnistego, zwanego chlebem Kneippa. Te produkty są wytwarzane do tej pory.
Swoje idee rozpowszechniał także za pomocą napisanych przez siebie książek.
Są to pozycje:
„ Moje leczenie wodą”, wyd 1886
„ Jak żyć potrzeba”
„ Mój testament dla zdrowych i chorych”, : kodycyl do mojego testamentu dla zdrowych”
W ten sposób stał się jednym z najbardziej znanych na świecie zwolenników hydroterapii ( leczenia wodą), ziołolecznictwa oraz racjonalnego sposobu odżywiania się, dobieranego na podstawie osobowości chorego.
Wszystkie jego pomysły są nadal aktualne, nawet na chwilę zapomniane lub nie uznawane przez aktualną medycynę, wracają do łask i są podstawą sukcesów terapeutycznych , jak choćby płukanie zropiałego nosa słoną wodą.
Lekarzy, którzy leczą zgodnie z prawami natury, a nie tylko wierzą w preparaty farmakologiczne jest wielu. Niektórzy z nich należą do aktywnie działającego „Związku Lekarzy Kneippa”, który liczy ponad 1000 członków oraz tworzą „Konfederację Kneippa” skupiającą około 250 tys. członków.
Ale w blaskach sławy księdza Kneippa nie można zapomnieć o jego poprzedniku, na którym się wzorował słynny ksiądz. Korzystał on bowiem z wcześniejszych doświadczeń Vincentego Priessnitza. Żył on w latach 1799-1951 . Urodził się w Lazne Jesenick, na terenie obecnych Czech.
Był analfabetą.
Gdy spadł z konia i doznał urazów wielonarządowych, sam zaczął się leczyć z dobrym efektem, okładami nasączonymi zimną wodą .
Do tej pory funkcjonuje nazwa” okładów Priessnitza”.
W 1826 roku w swojej miejscowości założył dom kuracyjny leczenia wodą , który działa do tej pory.
V. Priessnitz został nazwany „ wodnym lekarzem”.
O tym człowieku nie powinniśmy zapominać, gdyż od jego nazwiska pochodzi nadal używana nazwa – prysznic.
A teraz, po przeczytaniu tych wszystkich informacji z wielkim entuzjazmem idę pod prysznic, może nawet zimny, nakładam zdrowotną odzież a po śniadanku składającym się z kawy słodowej Kneippa i ziarnistego chlebka wybieram się na długi ożywczy i zdrowotny spacer…..z hasłem na ustach- żyjmy dłużej !!!
Vincent Priesnnitz