Najważniejsze było to, że przy intensywnym leczeniu z reguły widać było korzystne, nieomal błyskawiczne efekty.
Na medycznej ścieżce. Izba Przyjęć.
Większość dzieci trafiających do oddziałów już miało zlecenia, gdyż obowiązkiem lekarza dyżurnego Izby Przyjęć była rozmowa z rodzicami, badanie dziecka, wykonanie odpowiednich badań, w tym zwykle nakłucia lędźwiowego w celu pobrania płynu mózgowo- rdzeniowego a dopiero po uzyskaniu wyników zaordynowanie odpowiednich leków.
Do czasu uzyskania wyników z laboratorium dziecko pozostawało w Izbie Przyjęć.
Nie muszę pisać, że dzieci kwalifikowane do przyjęcia szpitalnego najczęściej były w ciężkim stanie. Wysoko gorączkowały, wymiotowały, bywały pobudzone, miały zaburzenia świadomości, drgawki. Te stany należało opanować w Izbie Przyjęć.
Oczekiwanie na wyniki badań wydawało się wiekiem. Stresu , który był nieodłącznym towarzyszem naszych dyżurów w Izbie Przyjęć nie da się opisać słowami….
Izba Przyjęć mieściła się w niewielkim budyneczku, od strony ulicy Siennej, oddalonym od głównego budynku szpitalnego. Tak więc, po kąpieli i badaniach należało chorego tam przenieść . Odbywało się to na rękach personelu. Gdy dziecko było niewielkie, to nie był duży problem, ale często z pielęgniarką i gdy była na dyżurze salowa razem dźwigaliśmy ciężkiego nastolatka, wielokrotnie brnąc w kopnym śniegu i nocnej zadymie.
Na medycznej ścieżce. Dyżury w operze.
Do innych ciekawych znajomych z okresu mojej pracy w rejonie należał pan Pączkowski.
Wtedy był w średnim wieku, wysoki, szczupły. Gdy wchodził do gabinetu zachowywał się jak lord.
Miał jakieś problemy z oskrzelami, więc wpadał na rutynowe badanie a raczej po recepty na stale używane leki.
Po kilku wizytach wyznał, że pracuje w Pagarcie. Chyba nie piastował tam jakiegoś znacznego stanowiska, ale zaproponował protekcję. Gdy się dowiedziałam na czym ma ona polegać, ucieszyłam się i poczułam się nieomal wyróżniona.
Otóż ten pan załatwił nam, lekarzom z tej poradni tzw. dyżury lekarskie na spektaklach w Teatrze Wielkim. W zamian za czuwanie nad zdrowiem artystów i ludzi na widowni, otrzymywaliśmy dwa darmowe bilety na określony spektakl. Gdyby się coś działo, należało podążać do akcji i dlatego nasze miejsca na widowni były korzystnie położone. Blisko sceny, bo z brzegu 10 rzędu amfiteatru.
A czasie moich dyżurów na szczęście nie działo się nic złego, widać czuwał nade mną mój Anioł Stróż.
Jakieś skręcenie nogi baletnicy, chrypka śpiewaczki, czy skok ciśnienia tętniczego dyrygenta.
Lubiłam te dyżury….
Losy moich Rodziców. Okrutny list.
I wracam teraz do swojej opowieści znanej z relacji Mamy.
Mimo tego, że nie było pozytywnych wieści z Godziszki, nie przekładano terminu ślubu.
Do tego przekonywali rodzice Wacka, którzy bardzo lubili i cenili Stefę.
Któregoś dnia, wreszcie nadszedł długo oczekiwany list z rodzinnej wsi Mamy.
Otwierała drżącymi palcami, niecierpliwie z nadzieją na zgodę.
Ale myliła się.
List był bezwzględny.
Został napisany ręką brata, któremu Ojciec dyktował .
Zawarte tam słowa spadały na nią jak ciosy.
Oznajmiał, że na zamążpójście córki nie wyraża zgody.
Że ona musi nadal wspomagać rodzinę finansowo , bo jest to jej święty obowiązek.
I że wybrała człowieka z obcych stron, innego, którego nigdy nie zaakceptuje cała rodzina.
Na medycznej ścieżce. Ukochany bób chirurgów.
W czasie 3 miesięcy stażu na chirurgii, nauczyłam się zmieniać opatrunki, szyć rany, obejrzałam mnóstwo innych ciekawych operacji.
Obowiązkiem stażystów były dyżury, w czasie, gdy oddział pełnił tzw ostry dyżur. Zjeżdżali się wtedy na Bielany chorzy z całej Warszawy i tempo pracy było przeogromne. Pamiętam taki jeden świąteczny dyżur , gdy na Izbie Przyjęć wszyscy pacjenci byli pijani, za wyjątkiem pewnej trzeźwej babci, którą potrącił jednak pijany motocyklista. Można sobie wyobrazić jak wyglądała wtedy Izba Przyjęć. Widok był obrzydliwy, niejednokrotnie trzeba było brodzić w różnych wydalinach, bo biedne salowe nie nadążały ze szmatami. A samym wdychaniem oparów alkoholu można było wpaść w stan oszołomienia.
Stażyści i lekarze chirurdzy w liczbie 5 usiłowali się chwilami zdrzemnąć na wielkiej wspólnej sali, gdzie ustawiono kilka metalowych łóżek . Oczywiście kończyło się to tylko parominutowym wyciagnięciem obolałych nóg, bo zaraz wpadała pielęgniarka i wzywała nas do pracy.
Do obowiązków stażystów należało też przyrządzanie kolacji dla zespołu. W tym celu zrzucano się po kilka groszy i jedna osoba- najczęściej młoda lekarka gnała do sklepu po kiełbasę, musztardę oraz ogromne ilości bobu. Nasi lekarze uwielbiali bób i zawsze mieli dobry humor, gdy na stole parowała wielka misa tego specjału.
Opowieści mojej Mamy. Mama zostaje nauczycielką.
W ostatniej klasie Seminarium Mama już nie mieszka w internacie, bo pobyt w nim obciąża budżet rodzinny. Z domu maszeruje na stację kolejową w Łodygowicach, pokonując trasę ponad 3 km. Polna droga zbiega w dół Kotliny Żywieckiej , i w dwóch miejscach wiedzie przez strumyki, które w czasie ulewnych opadów bardzo przybierają. Mama musi przejść nad nimi wąską chybotliwą kładką.
Nadchodzi maj i dni matur. Jest rok 1925. Wystrojona odświętnie Mama pędzi do pociągu. Woda w strumykach jest wielka, ciemnobrązowa i skłębiona. Na kładce Mama traci równowagę i wpada do potoku. Wydrapuje się na brzeg i ociekając wodą wpada do pociągu. Dopiero w szkole wyciera się, wyżyma spódnicę i wylewa wodę z butów i wkracza do sali egzaminacyjnej. Nikt nie zauważa, że jest przemoczona i dygocze z zimna. Ale pisze , jest przygotowana i nie ma problemów z wiedzą. Wraca do domu tą samą drogą. Następnego dnia podąża na kolejny egzamin.
Gdy po zakończeniu matury ze świadectwem dojrzałości , dyplomem nauczyciela w kieszeni przychodzi do domu. Chce się pochwalić, ale nikt nie ma czasu na rozmowę.
Jedynie jej matka, odwraca się od garów i pyta- czy zdałaś? Odpowiada zdałam- to dobrze, słyszy odpowiedź.
Gdy wraca ojciec z pola, chwali córkę, i od razu mówi, że teraz ona musi pomagać finansowo rodzinie, gdyż edukacja była kosztowna.
Dla Mamy jest to oczywiste, więc słowa ojca trochę bolą. Ale przełyka to pokornie.
Opowieści mojej Mamy. Marianna w obcym domu.
Grzbiet Skalitego- góry obok Godziszki
Po ślubie Michał zabiera swoją nową żonę- Mariannę do Godziszki, do swojej wielkiej chałupy ze sczerniałych bali modrzewiowych gdzie nieufnie patrzą na nią niechętne dziecięce oczy.
Pewnie długo czują urazę , nie rozumieją , że ich matka już nie wróci . Ale wiedzą i czują jedno – ta obca młoda kobieta nigdy nie będzie dla ich mamą.
Marianna bardzo się stara, by dać tym osieroconym dzieciom ciepło. Opiekuje się mężem. Codziennie pierze mu białe płócienne koszule i starannie je prasuje. Bo chłop beskidzkiej ziemi , gdy idzie w pole musi mieć świeżą białą koszulę.
Rozkłada na trawie właśnie wypraną pościel, by deszcz i wiatr ją jeszcze bardziej wybielił.
Na pewno cała wieś ją obserwuje ocenia i komentuje , bo tak tam mają.
Sama się przekonałam, jak dalece ta ciekawość mieszkańców wsi przeżyła wszystkie dziejowe kataklizmy i jest pierwotnie aktualna.
Opowieści mojej Mamy. Ślub Marianny i Michała.
Weselisko Michała Jakubca i Marianny odbyło się w jej rodzinnej wsi- Radziechowy. Dziewczyna wypłakała już oczy za swoim ukochanym i biernie poddawała się obrzędom ślubnym z obcym, starszym i starganym życiem wdowcem.
Jeszcze do niej nie docierało, że będzie musiała dźwigać bagaż obowiązków żony, gospodyni domowej i ciężko pracować na polu i w obejściu.
Nie zdawała sobie sprawy, jak trudne będą jej relacje z dziećmi męża, z których najstarsza córka- Tereska była nieomal jej równolatką.
Może to i dobrze, że człek nie zawsze wie co go czeka, wówczas żyje bez lęku i stale ma nadzieję…