Może jednak Marianna, druga żona Michała Jakubca, mama Stefki drążyła jakimś nieodgadnionym sposobem kamienne serce męża.
Przecież zawsze mówiła swoim dzieciom, że nigdy ich nie będzie zmuszała do zawierania związków małżeńskich z osobami , których nie kochają. Pewnie jej własne doświadczenie było tak bolesne, że nie chciała unieszczęśliwiać swoich dzieci.
A tymczasem jej najstarsza córka, Stefka tak bardzo walczyła o swoje szczęście, tak bardzo się starała przekonać ojca do swojej decyzji i spotkała odmowę, mur, milczenie.
Wyobrażam sobie, jak bardzo przeżywała tę sytuację Marianna .
Na pewno bardzo kochała swoją pierworodną córkę.
Gdy umierała w 1946 roku, stale wypatrywała przybycia mojej Mamy. .
A w tym czasie moja Mama leżała w gorzowskim szpitalu z zagrożoną ciążą.
Moja Mama do swojej śmierci wspominała swoją Rodzicielkę i przeżywała od nowa fakt, że się nie pożegnały.
Jak dobrze, że mnie się udało. Tak los zdarzył, że Stefa umierała w sędziwym wieku, w swoim domu i w otoczeniu dzieci i wnuków. Przesadziłam, pisząc- w otoczeniu dzieci. Nie, tak nie było. Nie przybył mój brat, Jej pierworodny, Zenon. Miał jakieś swoje ważne problemy, mieszkał daleko, w Zielonej Górze i tak uzasadniał swoją nieobecność, gdy Mirek do niego wydzwaniał.
Zapamiętałam takie wydarzenie sprzed kilku lat od dnia pożegnania Mamy, była już wtedy unieruchomiona, źle słyszała i niewiele widziała.
Moje codzienne i całonocne przebywanie obok Niej traktowała jakby to był obowiązek. Ano,
był.
I wówczas przyjechał do Warszawy mój brat i po raz ostatni odwiedził rodziców.
Gdy się zjawił , ujrzałam wielką światłość w oczach Matki.
Był krótko, zmęczył się i znudził trudną rozmową z prawie niesłyszącą i odjechał.
Ale wiedziałam, że to dla Niej był najjaśniejszy dzień.
Potem już się nie pojawiał, wyczekiwany przez wiele lat. Jak już napisałam wcześniej …