Jak poprzednio wspomniałam w rozdziale” artykuł dr Moniki Czachorowskiej” za zgodą autorki, będę zamieszczała odcinkami tekst Jej publikacji nt historii wielkiej epidemii poliomyelitis , czyli choroby Heinego- Mediana w Polsce sprzed półwiecza…może być to ostrzeżenie dla rodziców, którzy ulegając obecnej modzie nie szczepią swoich dzieci…
Za układ tekstów w blogu – tj. odwróconą kolejność przepraszam Autorkę i Czytelników…chociaż to nie ode mnie zależy
” PRZEGLĄD .EPIDEMIOLOGICZNY , 2002;56:541-46
Monika Czachorowska
LECZENIE I ZWALCZANIE ZACHOROWAŃ NA POLIOMYELITIS W OKRESIE EPIDEMII W LATACH 50. I PÓŹNIEJ W XX WIEKU NA TERENIE WARSZAWY
( referat wygłoszony podczas konferencji naukowej w Państwowym Zakładzie Higieny w dniu 8 października 2002 r. na temat eradykacji polio w Regionie Europejskim WHO.)
Oddział Neurologii i Neuroinfekcji Wojewódzkiego Szpitala im. Dzieci Warszawy
Na podstawie własnych wspomnień przedstawiono działania profilaktyczno-lecznicze w okresie epidemii polio z lat 50.XX wieku.
Pierwsza znacząca fala epidemii polio wystąpiła w 1951 roku. Liczba chorych wzrosła o 100% w stosunku do roku ubiegłego. Ze względów epidemiologicznych zaszła konieczność zorganizowania wydzielonego szpitala. Nieliczne uprzednio zachorowania dzieci leczono w Warszawie w Klinice Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego przy ul. Działdowskiej, którą kierował prof. Jan Bogdanowicz. Dorosłych chorych leczono w wydzielonym pawilonie szpitala przy ul. Kasprzaka 17.
Szybko przystosowano do potrzeb leczenia pacjentów dawny Dom Dziecka na Bielanach. Szpital H14- bo taka były jego zaszyfrowana nazwa- zaczął przyjmować chorych, zarówno dzieci jak i dorosłych, już od IV kwartału 1951 roku. Dyrektorem i ordynatorem tego szpitala była dr Danuta Łukaszewicz- Dańcowa; asystentami byli lekarze: Aleksandra Kulesza, Eugenia Godzińska, a od 1.10.1952 r.- Monika Czachorowska ( autorka artykułu- przyp.red) ; przełożoną pielęgniarką była Kazimiera Krupska- Kozłowska.
Problemy związane z diagnostyką były bardzo duże, a ogólna wiedza o chorobie, przebiegu, powikłaniach, leczeniu i, co najważniejsze, zapobieganiu- jeszcze skąpa, a doświadczenie niewielkie. Organizowano liczne kursy, szkolenia uzupełniające wiadomości teoretyczne i praktyczne. Jedną z pionierek szerzącą wiedzę o polio była dr Łukaszewicz- Dańcowa, która pisała artykuły do pism fachowych i popularnych, była autorką broszur, rozdziałów do książek, a w 1957 r. wydała monografię pt. „ Poliomyelitis”.
Oddziały polio w Polsce ściśle ze sobą współpracowały, wymieniano się doświadczeniami, prowadzono wspólne szkolenia.
Postaciami pomnikowymi tego okresu byli dr Eugeniusz Juzwa z Krakowa, a w Poznaniu dr Kazimiera Milanowska i prof. Wiktor Dega. Tym dwojgu zawdzięczamy bardzo wiele w dziedzinie usprawniania po przebyciu ostrego okresu choroby. Pierwszy ogólnokrajowy zjazd Towarzystwa do Walki z Polio odbył się właśnie w Poznaniu, drugi w Krakowie, a następne w Warszawie.
Wiedzieliśmy, że Ministerstwo Zdrowia planuje przeniesienie leczenia dzieci do Szpitala Zakaźnego przy ul. Siennej, a dorosłych- do Szpitala Zakaźnego przy
ul. Wolskiej 37….” cdn.