Po niewielkiej przerwie wracam do wrzucania fragmentami artykułu dr Marii Barbary Chmielewskiej Jakubowicz na temat historii dawnego Szpitala im. Dzieci Warszawy przy ul. Siennej/ Śliskiej. Tekst ten, zatytułowany „ Drugi szpital dziecięcy w Warszawie” jest zamieszczony w rozdziale Szpitale Warszawskie w tomie CXXXIV : nr 2/1998 „ Pamiętnika Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” , który jest rocznikiem zarządu Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i ukazuje się od 1837 roku.
Poprzednie odcinki można znaleźć w zakładce pt. Artykuł dr Chmielewskiej Jakubowicz a na zakończenie postaram się go wrzucić w tym miejscu w całości….
Cz.7
<<… W roku 1909 szpital na krótki okres przerwał pracę. Należało przeprowadzić gruntowny remont, a wnętrza w miarę możności i środków unowocześnić.
Ogólna liczba leczonych tu dzieci w latach 1878-1915 wynosiła do 149; przeciętny odsetek zgonów- 12. W ambulatorium szpitala lekarze udzielali bezpłatnych porad w zakresie różnych specjalności dzieciom chorym zgłaszającym się z miasta. Ogółem w ciągu 38 lat udzielono 1 009 725 porad. Zgodnie z założeniem fundatorów, że szpital ma służyć leczeniu „ dzieci żydowskich i innych wyznań” , w ambulatorium leczono 30% dzieci chrześcijańskich w zakresie chorób wewnętrznych. Oprócz leczenia wykonano także 35 tys. szczepień przeciw ospie prawdziwej. Działalność ta stanowi niewątpliwie ogromny wkład pracy profilaktycznej w walce z jedną z najgroźniejszych chorób.
W roku 1914 w szpitalu mieścił się przez krótki okres lazaret wojenny. W czasie I wojny światowej w budynku głównym leczeni byli chorzy z chorobami zakaźnymi.
Sytuacja finansowa szpitala w 1916 roku stawała się coraz trudniejsza. Część członków rodziny Bersohnów zmarła, do zarządu szpitala powoływano ludzi nowych. Nie było źródeł dalszego finansowania szpitala. I tak z braku środków doszło do ostatecznego zamknięcia w 1923 r. Pogorszyło to i tak bardzo zły stan szpitalnictwa dziecięcego w Warszawie….>>