Stary pamiętnik
Przyjaciółka zachowała swój stary, ponad 50 – letni pamiętnik. Zrobiłam zdjęcia niektórych wpisów. Teraz, kiedy chcę, wracam do moich dziewczyńskich gorzowskich czasów.
Na zdjęciu pierwszym wpis Mamy Przyjaciółki.
Czytam i natychmiast wędruję w przeszłość.
Jest późny zimowy wieczór. Mam 5 czy 7 lat, jasne włosy i czyste oczy. Przychodzę do Przyjaciółki. I jak zwykle obie siadamy na podłodze. Obok nas Jej Mama coś szyje i opowiada przepiękne, wymyślone przez siebie bajki, mówi swoje wiersze.. Długo siedzimy nieruchome i zasłuchane. Jesteśmy w zaczarowanym świecie….To Ona, podobnie jak moja Mama, obdarowuje nas ogromną wyobraźnią. I ta wyobraźnia stale w nas żyje mimo upływu tylu lat…
Potem parę słów od Krysi Prońko, która zostawiła swój ślad w tym pamiętniku.
I właśnie przenoszę się do sali gimnastycznej. Gramy jak zwykle w „kosza”. Kryśka jest niewysoka jak na koszykarkę. Ale wiadomo, że gdy zdobędzie piłkę, gna jak wicher przez boisko i zwycięża. Nawet nie wiedziałam , że lubi śpiewać .
Teraz często słucham Jej najpiękniejszych na świecie” małych smuteczków” …
Na kolejnej stronie wpis Jurka Szalbierza.
Tak dawno odszedł. Nie zdążyłam się z Nim spotkać w dorosłym życiu. Myślałam o Nim często. I wreszcie kiedyś wyobraziłam sobie to spotkanie. Był późny letni wieczór i gorzowska Aleja Gwiazd. I wtedy nadszedł. Jak zwykle obwieszony aparatami fotograficznymi. W myślach nazywałam Go Jasny. Jasny Chłopiec. Widziałam Jego twarz. Zachował swój dziecięcy, nieśmiały i ciepły uśmiech . ..Teraz czasami otrzymuję od Niego nowe, przedziwne zdjęcia. Zdjęcia innego , nieznanego mi jeszcze świata ….najpiękniejsze z nich , to „ uśmiechnięte oko Pana Boga”
I jeszcze pismo jakiejś dziewczynki . Jak przystało na najbliższą przyjaciółkę wpisała się aż dwa razy:)
Ta dziewczynka jest mi prawie nieznajoma. Ale powoli wygrzebuję z pamięci jej obraz. Widzę jej drobne i nieporadne dłonie. Dłonie jeszcze ufne, niewinne, niedoświadczone i nieświadome życia. Dłonie bez wspomnień. Czasem spierzchnięte od mrozu… Biorą drewnianą obsadkę z metalową stalówką. Otwierają kałamarz z atramentem. I ze skrzypieniem stalówki na papierze z trudem przepisują cudze, niezrozumiałe wtedy myśli do pamiętnika koleżanki….i składają ten podpis jakby znajomy – Zosia Łukaszewicz. To przecież byłam ja….…
Może gdzieś w innych szufladach leżą podobne dziewczyńskie stare pamiętniki . Kiedyś wydawały się dość prymitywne, zwykle były tam powielane cudze słowa . Ale zapamiętały czyjś ślad dłoni, ich treści teraz czytamy inaczej i możemy wracać w te dni , które dawno minęły.
W te dni, które po prostu „przeminęły z wiatrem”
Tekst własny zamieszczony w Portalu MM Gorzów, w styczniu 2010 r. pod nickiem Łuka