Dla mnie, urodzonej nad Wartą Uniejów ma specjalne znaczenie. To miasteczko położone nad tą samą rzeką co mój rodzinny Gorzów naprawdę może zauroczyć.
Całkiem niedawno usłyszałam w radio audycję nt nowego , mającego zaledwie rok, polskiego uzdrowiska o nazwie Uniejów. Prawdę mówiąc mam spore zaległości w zwiedzaniu Polski i nazwę tę usłyszałam po raz pierwszy. Gdy zajrzałam do atlasu, znalazłam je bardzo blisko Warszawy, ok. 150 km na zachód.
I jak tu nie pojechać, sprawdzić to o czym mówią dziennikarze. Decyzja była prosta. Wyszukałam w necie informacji nt możliwości noclegu. Proponowane tam miejsca Hotelowe w Zamku, w Domu Pracy Twórczej i Kasztelu miały wysokie ceny, ale po cichu myślałam o znalezieniu taniej kwatery. Zarezerwowałam więc nocleg w najtańszym spośród trzech wymienionych- Kasztelu i wybraliśmy się w drogę.
Trasa nową S2 w kierunku Poznania niosła nas szybko i pewnie.
Jednak piękne polskie widoki zza okna samochodu psuły wszechobecne ekrany. Jazda pomiędzy nimi nie sprawiała przyjemności i w dodatku była zaburzona myśleniem- po co ustawiono ich tyle i kto na tym zarobił. Duże przestrzenie zupełnie puste, łąkowe, bez żadnego domostwa zamknięto w te okropne wytwory chorej wyobraźni. Ale cóż, może nie mieliśmy racji, może były jakieś cele wyższe, nie wiadomo…
Na trasie była tylko jedna bramka, więc za ok. 20 km zapłaciliśmy 4 złote. Gdzieś tam została za nami Łódź i wkrótce odbiliśmy w lewo , kierując się na wymarzony Uniejów.
Powitał nas piękną pogodą, szerokim widokiem na dużą rzekę i zamkiem niespodziewanie wyrastającym ze starego parku.
Nadwarciański magiczny Uniejów. Widok ze strony miasteczka.