Filozoficzny głos Hieronima ( Hirka ) Głowackiego w krótkiej rozmowie o emigracji .

 

Na wstępie chciałam przeprosić Mariolkę i Leszka, których opowieści spokojnie czekają w moim laptopie . Będą, na pewno będą. Ale na razie wrzucam teksty ” na gorąco”, tak jak powstają – bo wynikają z naszych rozmów w messengerowej Grupie…..

Otóż  przed dwoma dniami  rozpoczęła tam dyskusję  Ewa – może dopiero zajrzała do blogu i ponownie przeczytała to,  o czym mówił Hirek  ( http://zofiakonopielko.pl/?p=4391. ).

Albo myśl tam zasiana nie dawała Jej spokoju i zakiełkowała takimi słowy :  Przeczytałam  zebrane przez Ciebie, Zosiu,  pierwsze, mam nadzieję że nie ostatnie, wspomnienia Hieronima. Ciekawe spojrzenie na siebie i innych z perspektywy pracy na obczyźnie. Akurat ten temat mam u siebie prawie codziennie. Żyję przez tyle lat na Górnym i Opolskim Śląsku.

Gdybym nie znała „problemu” bliżej – to opowieści Hieronima mogłabym odebrać zgoła w inny sposób. Że to tak „łatwo” i „spokojnie”.

Zainteresowana tematem odparłam – ciekawam Twoich opowieści Ewo o ludziach, emigrantach z Opolskiego….

Ja tylko pomnę czas gdy rozpoczynały się wyjazdy za granicę .

Matki moich małych pacjentów opowiadały szczęśliwe że mężowie wyjechali, znaleźli pracę i jest super, pieniądze….

Potem przyjeżdżały coraz bardziej smutne

Że kontakty coraz rzadsze

A potem, że milczenie ….

Ewa na to :  Właśnie to ta druga strona medalu „emigracji”. I to każdej. Nie tylko tej „za chlebem”.

         I w tym momencie odezwał się Hirek – zda się,  że czasami nasze myśli się   przyciągają – może wyczuł o czym rozmawiamy  🙂  a może tylko przypadkowo zajrzał w tej samej chwili – najcelniejszej, by dodać swoją opowieść : 

Halo @Ewa Brykalska Szczęśliwy kto dobre pamięta a złe zapomina.

Tu zacytował słowa Ewy  :  „ Gdybym nie znała problemu bliżej –  to opowieści Hieronima mogłabym odebrać zgoła w inny sposób. Że to tak „łatwo” i „spokojnie „ .

Z punktu widzenia dzisiejszego  moja akcja była  łatwiejsza, aniżeli przed wyjazdem.

Myśli Hirka biegły wartko dalej i dalej i szkoda, że wtedy  nie wyłowiłam tego zdania – bo zapytałabym czy jednak  przeżywał rozterki wyjechać czy nie – i czy to było dla niego najtrudniejsze. Bo  potem  – gdy wykonał „ skok na główkę  do głębokiej wody „ musiał już płynąć do bliskiego lądu , nie zważając na wielkie fale , którym dzielnie  stawiał czoła… bo w tym czasie historycznym powrót do kraju już był raczej przed Nim zamknięty ….

Ale Hirek już „ odpłynął „ od tamtej myśli  i pisał dalej :  

 Na indywidualny sukces wpływa wiele przyczyn. Jednym i najważniejszym jest sposób widzenia. „Butelka w połowie pusta albo w połowie pełna”. Dalej jest ważna wiara w swoją wartość. To nie ma nic wspólnego z megalomanią.

I najważniejsze jest konsekwentne kroczenie w kierunku własnego celu. WŁASNEGO CELU , a nie w kierunku celu postawionego przez otoczenie, towarzystwo i nie daj Boże przez partię (PZPR albo ich następcy PiS)…. Przysłowie mówi „Gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą”.

Niemieckie przysłowie mówi „wo gehobelt wird, fallen auch Späne“ tłumaczenie :  „gdzie się drzewo hebluje tam padają wióry”. Sens identyczny.

Moja żona (Niemka) wcześniej by powiedziała – nie hebluj, bo narobisz bałaganu.

Moja odpowiedź – ale będziesz się przez całe życie z ładnej gładkiej deski cieszyć. Wióry się posprząta, wyrzuci i zapomni.

Zapomni? To zależy od nastawienia „Butelka w połowie pusta albo w połowie pełna”.

Ty możesz całe życie narzekać: „ale było ciężko” albo się będziesz cieszyć, że ci się udało.

W nawiasie: dzisiaj moja żona nie martwi się o bałagan, tylko postawi odkurzacz, który usunie natychmiast wióry 🙂 . To wspaniałe Hirek, że się dogadujecie –  a ten odkurzacz i wióry to na pewno duża pojemna przenośnia –  uśmiechnęłam się czytając

Tak , odpowiedział – Myśmy się nawzajem uczyli, bez nacisku. Wzajemna Obserwacja i stosowanie tego co lepsze…..

Wszystkiego najlepszego dla nas z okazji 100 lat .

I tak zakończył tę  rozmowę, już nie dając czasu na cisnące się rozliczne pytania i chęć rozwijania ostatniego tematu –  bo właśnie był 11 listopada i świętowaliśmy okrągłą rocznicę powstania Polski. Po 123 latach mroku niebytu – rozdarcia pomiędzy zaborcami przed 100 laty wróciła do nas Najjaśniejsza …..

         Muszę tylko dodać, że ciepło się zrobiło na sercu, gdy   Hirek napisał :

                                 „ wszystkiego najlepszego dla nas …”

– fajnie,  że pomimo tylu lat na obczyźnie – czujesz się nadal Polakiem, zawsze naszym kolegą ze studiów medycznych i że chcesz  z nami gawędzić, opowiadać o sobie i snuć  refleksje …..

Hieronim ( Hirek ) Głowacki – wytworny i uśmiechnięty Pan Doktor który jak  kiedyś napisał Jurek –  przed wielu laty, w Poznaniu w Klinice przy ul. Polnej odebrał poród  Jego drugiego Syna  – pewnie z taką samą lekkością, profesjonalizmem i gracją jaką widać na zdjęciu  – bo utrwalił się  w ciepłych wspomnieniach Rodzinnych 🙂 .  A długopis w dłoni, Hirku, to może znak – choć w tych komputerowych czasach tylko symbol , że coś ciekawego dla nas zaraz napiszesz 🙂 .  Zdjęcie z Facebooka.