Zofia Konopielko
I wreszcie Stefa otrzymała długo oczekiwany list od ojca.
Otwierała go z drżeniem serca.
Ale gdy przeczytała jego pierwsze wersy , poczuła lód w sercu i bezsiłę.
Wszystkie jej marzenia, plany, tęsknoty przestały się liczyć.
Spokojnie złożyła list i schowała go w szufladzie.
Po pewnym czasie przyjechał Wacek do rodzinnego miasteczka, przybiegł jak zwykle pod okno wybranki, ale ona oświadczyła chłodno, że niestety nie może wyjść za mąż.
Nie ma prawa układać sobie życia, bo taka jest wola ojca.
I wracam teraz do swojej opowieści znanej z relacji Mamy.
Mimo tego, że nie było pozytywnych wieści z Godziszki, nie przekładano terminu ślubu.
Do tego przekonywali rodzice Wacka, którzy bardzo lubili i cenili Stefę.
Któregoś dnia, wreszcie nadszedł długo oczekiwany list z rodzinnej wsi Mamy.
Otwierała drżącymi palcami, niecierpliwie z nadzieją na zgodę.
Ale myliła się.
List był bezwzględny.
Został napisany ręką brata, któremu Ojciec dyktował .
Zawarte tam słowa spadały na nią jak ciosy.
Oznajmiał, że na zamążpójście córki nie wyraża zgody.
Że ona musi nadal wspomagać rodzinę finansowo , bo jest to jej święty obowiązek.
I że wybrała człowieka z obcych stron, innego, którego nigdy nie zaakceptuje cała rodzina.
Termin ślubu zbliżał się wielkimi krokami.
Któregoś dnia moja mama zaprosiła Stefę.
Nasza sąsiadka była krawcową, więc zdecydowano, że uszyje suknię ślubną.
Skromną, ale elegancką.
Kiedyś przywiozłem z Wilna odpowiedni, zamówiony przez moją mamę materiał.
Była to lekko lśniąca satyna, biała, taka jak serce i ciało mojej wybranej- myślałem z czułością.
Wiem, że rodzice przygotowywali przyjęcie ślubne, które miało się odbyć w naszym domu. Miejsca było dużo, ponadto duży ogród, który w czerwcu był piękny soczysty i wonny mógł śmiało spełniać rolę najwytworniejszej Sali balowej.
W Kościele nie było problemów, ślubu miał udzielić zaprzyjaźniony z nami, a szczególnie ze Stefą , z którą pracował w szkole – ksiądz Żuk.
Wszystko więc było przygotowane, za wyjątkiem jednego, najważniejszego – odpowiedzi z domu rodzinnego Stefy.
Godziszka milczała…
Ten rakowski przygraniczny las uwielbialiśmy.
Dla mnie był wszystkim co wiązało się z moim dzieciństwem.
W opowiadaniach Mamy wracał temat tego lasu, historii jej rodziców a moich dziadków – Michaliny i Bolka Rodziewiczów. Bolek był sierotą po powstańcu styczniowym i został wychowany przez księdza Karpińskiego. Był organistą w miejscowym kościele, czytał wielkie księgi , sprowadzał gazety z Wilna. Spragniony czułości zbudował piękną rodzinę z Michaliną. W takiej atmosferze wychowywała się moja Mama- Stanisława.
Rodzina mojego ojca- Tomasza Łukaszewicza też była dobra, silnie ze sobą związana. Wierzyłem, że mając ich geny też będę dobrym mężem, może kiedyś ojcem i potrafię zwyciężyć trudności.
W refleksyjnym i optymistycznym nastroju wróciliśmy do swoich domów.
Następnego dnia o świcie wyjeżdżałem do Wilna , do pracy.
Kończyły się ferie świąteczne , szkoła otwierała podwoje, więc Stefa też wpadła w wir zajęć.
Więc rozpoczęły się dla nas dni zwykłe, wszystkie takie same ale nasączone wielkim oczekiwaniem.
Potem wyszliśmy przed domek, gdzie mieszkała moja Stefa.
Ująłem Ją pod rękę i podążyliśmy do moich rodziców.
Nasz dom tonął w kolorach ogródka i zapachach kwitnącego sadu.
Wiosenne drzewa wyglądały jak panny młode.
Zatrzymaliśmy się na progu domu , wdychając oszałamiający zapach kwitnących śliw.
Ale już ktoś nas zobaczył i po chwili wołano do nas , że obiad na stole.
Tam już wszyscy czekali . Rodzinka była liczna i kołem zasiadała wokół ogromnego stołu.
Weszliśmy w te gościnne progi.
Smakowite zapachy obiadowe aż kręciły w nosach.
Powitano nas serdecznie.
Mama przytuliła Stefę ciepło, a Ojciec objął ją szerokim ramieniem i widziałem że ma łzy w oczach.
Widać było, że bardzo lubi tę zagubioną w dalekim świecie dziewczynę, chce ją chronić i pokazać, że już należy do jego rodziny.
W czasie obiadu atmosfera była miła, rozmowy o wszystkim i o niczym.
Wieczorem poszliśmy do kościoła a potem na długi spacer brzegiem lasu sąsiadującego z granicą.
Noc przespałem spokojnie, wtulałem się w swoją poduszkę.
Pewnie śniła mi się Stefa.
Rano wstałem rześki, ufny i optymistycznie spojrzałem na świat.
Po smakowitym, ale zwyczajowo zbyt dla mnie tłustym śniadaniu wybrałem się do Stefy.
Wróciliśmy w sobotę, dzisiaj była niedziela, więc dzień wolny od pracy.
Stefa była już wypoczęta, rozluźniona.
Pewnie przegadała z koleżanką, współlokatorką, pół nocy, chociaż tego nie można było po niej poznać.
Może ta rozmowa z koleżanką miała taki dobry wpływ na moją Stefę.
W końcu przegadanie sprawy zwykle przynosi ulgę, jest jak katharsis.
Koleżanka pobiegła do kościoła, my chcieliśmy się wybrać na wieczorną mszę.
Oczywiście moi rodzice zaprosili Stefę na obiad.
Chętnie przystała na tę propozycję.
Do obiadu mieliśmy jeszcze kilka godzin dla siebie, więc usiedliśmy pod naszym ulubionym oknem, skąd już buchała rozkwitająca wiosna.
Siedzieliśmy naprzeciwko siebie, jak zwykle.
Wtedy mogliśmy patrzeć sobie w oczy.
Trzymaliśmy się za ręce.
Miała ciepłe, delikatne piękne dłonie.
Postanowiliśmy czekać na odpowiedź z Godziszki.
Termin naszego ślubu już był zaklepany.
Miał się odbyć w czerwcu, a teraz był już kwiecień.
Uwierzyliśmy, że wszystko potoczy się łagodnie i dla nas korzystnie.
Na stacji kolejowej pod Rakowem czekał na nas mój szwagier.
Trzeba było pokonać bryczką kilkanaście kilometrów.
O nic nie pytał, popatrzył na mnie z wyraźną sympatią.
Ja też nic nie mówiłem.
Gdy znaleźliśmy się w Rakowie, poczułem ciepło tego miasteczka.
Dobre fluidy unosiły się nad nim.
Wszystko było leniwe, łagodne i śpiewne.
I krajobraz i ludzie.
Odwiozłem Stefę do domku, w którym wynajmowała pokój.
Wydawało się, że jest radosna, pogodna i bliska.
Pożegnaliśmy się czule.
Wróciłem do domu.
Tam na mnie czekali Rodzice.
Oczywiście padły pytania, jak podróż, jak było i najważniejsze- czy jest zgoda na ślub.
Westchnąłem ciężko i dopiero przy gorącym samowarze opowiedziałem wszystko po kolei.
Nie bardzo wiedzieli jak zareagować.
Najłatwiej było pocieszać, że wszystko dobrze się ułoży.
I tak zrobili.
Zawsze potrafili łagodzić emocje swoje i swoich dzieci. Nigdy u nas nie było kłótni, nawet nie słyszałem podniesionego głosu mojego ojca.
Tym razem też usiłowali wlać we mnie otuchę i powoli sam zacząłem wierzyć, że będzie dobrze…
W czasie najdłuższego odcinka podróży z Warszawy do Wilna powróciło do nas ciepło.
Patrzyła na mnie swoimi jarzącymi błękitnymi wielkimi oczami, nawet się uśmiechnęła.
Przytulała się do mnie ja do niej i byliśmy jedno.
Wiedziałem, że żadna siła nas nie rozłączy.
W miarę oddalania się od beskidzkich krajobrazów, Stefa łagodniała.
Jakby ta silna magnetyczna złowroga siła , która łączyła ją z miejscem urodzenia i tamtymi ludźmi słabła, rozluźniała się .
Powoli ta niewidzialna pętla puszczała i poczułem jej głowę na swoim ramieniu.
Może tylko zasnęła i mimowolnie się o mnie oparła, ale wolałem to interpretować po swojemu, optymistycznie dla mnie.
Wyobrażałem sobie, że do mnie wraca, że jest moja i tylko moja.
Wracaliśmy w milczeniu.
Stefa siedziała obok mnie w przedziale zapatrzona w swoje góry, które wkrótce zniknęły za linią horyzontu.
Wydawało się, że jest obcą smutną kobietą.
Byłem może nadwrażliwy, ale już taka była moja natura.
Odbierałem emocje ludzi otaczających mnie całym ciałem , byłem jak membrana.
Tak kiedyś o mnie powiedziała moja mama.
Uczucia innych przyjmowałem na siebie, długo je przechowywałem w sobie, wracając do nich myślami.
Nie była to łatwa natura i wcale nie było mi z tym dobrze.
Ale cóż.
Musiałem dźwigać ciężar nieudanego pobytu we wsi mojej ukochanej, czułem, że nie spełniłem oczekiwań Stefy.
Jednym słowem nie byłem z siebie zadowolony i teraz wszystko było możliwe.
Nawet rozłąka z moją wybraną.
Takie czarne myśli tłukły się w mojej głowie w czasie tej nieszczęsnej podróży do Rakowa.