Wkrótce rozpoczęły się wywozy Polaków w głąb Rosji. Starannie zaplanowano kolejność wywożenia mieszkańców.
Losy polskich wojskowych są dobrze nam znane.
Równolegle zabierano urzędników i nauczycieli. Perfidne działania Rosjan zmierzały do ostatecznej eliminacji polskiej inteligencji. Mój wuj, Witold znalazł się w pierwszej grupie aresztowanych. Dotarłam do ośrodka informacji Karta. Znaleziono tam jedynie zapiski, że w 1940 roku został osadzony w więzieniu w Wilejce, pod Wilnem. O dalszych losach nic nie wiadomo. Podobno rodzina posiada list człowieka, który po wojnie zamieszkał w Anglii i był współtowarzyszem niedoli wuja Witolda. Sowieci sfingowali proces, ustawili świadków , którzy zeznawali, że wuj jest wrogiem władzy radzieckiej. Otrzymał wyrok 10 lat łagru. Podobnie było w przypadku tego znajomego , który napisał list. Razem wylądowali na katordze w głębi Rosji , w okolicach Wiatki. Pracowali na budowie. Mimo, że mieli wyrok jako więźniowie polityczni, byli więzieni z różnymi bandytami. W warunkach skrajnego głodu, każda kromka chleba była na wagę złota. Któregoś dnia, do mojego wuja podeszło dwóch bandytów i zażądali by oddał im swoją porcję. Odmówił, i wtedy zaczęli go kopać. Stracił przytomność i wówczas ci współwięźniowie wdeptali go w błoto, które było przepastne w tych i nie tylko tych rejonach. Jego kolega cudem ocalał i dzięki temu mógł po wojnie zdać relację rodzinie.