I wtedy na blogową „arenę „wkracza Mariolka. Jak zwykle z opowieścią i swoim uśmiechem – uśmiechem pomimo wszystko. Bo temat to poważny.
Dyżur w Pogotowiu Ratunkowym, chyba jeden z pierwszych, wezwanie do porodu. Pewnie pora przed świtem , bo wtedy najczęściej rodzą się dzieci.
Gdy czytam opowieść Mariolki, krótką , ale pełną treści – wtłaczają się moje wyobrażenia, myśli – bo to też nasz czas, nasze przeżycia – pewnie w jakiś sposób podobne, choć porodu w karetce nie odbierałam, ale bywało różnie …..
I widzę tę Młodziutką Dziewczynę – tak, wszyscy tacy byliśmy w tych pierwszych latach 70 ubiegłego wieku – gdy wciska się do karetki, bo jest duża a jeszcze ta wielka jasna burza na głowie którą rozwiewa wiatr i zahacza włosy od kostropate drzwi karetki – a karetka niska, mała, ciasna – może stara Warszawa, a może już Fiat – czy Nyska – wysoka ale do której trzeba się wdrapywać – nie pomnę – ale wtedy takie były – tylko polskie samochody – bo „żelazna kurtyna” a Zachód jak mawiały nasze władze – „zgniły” – więc be. Byliśmy cywilizacyjnie zapóźnieni o pół wieku ….
Dobrze pamiętamy to wewnętrzne uczucie przejęcia i drżenie serca, ale na twarzy siła i energia – twarz pokerowa – bo duma, że jesteśmy lekarzami – więc pełna mobilizacja i opanowanie – niesiemy pomoc ludziom – to nasze hasło przewodnie . To nasza misja. O to walczyliśmy ucząc się z zapałem do egzaminów na AM i przez 6 lat studiowaliśmy „ gryząc „ wiedzę – osiągając upragniony dyplom. Więc mamy to, czego pragnęliśmy ….
Karetka mknie, podskakuje na wyboistych ulicach – wszyscy pamiętamy takie „ jazdy”, gdy głowa uderzała o dach a trzeba było założyć „ wkłucie „ do żyły, reanimować, sprawdzać parametry życiowe – bo urządzeń stale monitorujących nie było …..i dowieźć pacjenta żywego do szpitala. Bo zgon w karetce to wielkie komplikacje – nie mówiąc o traumie załogi , z którą potem żyje młody lekarz ……jak dobrze to znamy …..
Ale ad rem . Mariolka kiedyś napisała w Grupie, krótko – ale jak wspomniałam otworzyła nam nasze wspomnienia, stale w nas żywe ….
wezwanie do porodu – jedziemy daleko, rodzącą na nosze i powrót do szpitala. Karetka pędzi, kobieta krzyczy więc stajemy na poboczu blisko szpitala. Odebrałam poród w tej małej karetce, zaopatrzyłam pępowinę i na oddział. Tam gromki śmiech bo ….kobieta ma na sobie wielkie pantalony a z nogawki zwisa pępowina. Takich różnych przypadków każdy z nas ma cały zbiór, prawda?
Jurek odpisał : wielka prośba do Mariolki: jakie to są te wielkie pantalony i czy nie przeszkadzały w porodzie?! Czy kobieta może urodzić nie zdejmując dużych pantalonów?
Oczywiście nikt z nas nie udzielił odpowiedzi na to pytanie – tylko u wszystkich zadziałała wyobraźnia . Jak widać – Jurku – można, czego dowodem opowieść Mariolki 🙂 i Jej odpowiedź – wyobraź sobie że do tego porodu też bym nie uwierzyła! Nogawka w nich była tak wielka czyli szeroka że ja NIE WIEDZIAŁAM że one tam są – myślałam że są 2 spódniczki 🙂
Tak sobie gawędziliśmy w naszej messengerowej Grupie, którą przypadkowo założył Jurek . A co się kryło za tą opowieścią i zda się banalną rozmową – napisałam we wstępie.
Miłego Dnia, mimo wszystko….
Zdjęcie Mariolki jest Jej własnością, przyrody moje…
Zosiu pięknie uzupełniłas moją suchą opowieść – dziękuję! Mała karetka to stara Warszawa a Jurkowi objaśniam że pantalony to w tych okolicach mówi się na majtki z dłuższymi nogawkami sięgającymi do połowy uda .Natomiast ja mam kolejny dowod że jestem ” tutejsza” o czym świadczy używanie kępińskich słów nie znanych innym