Przed laty dostałam list z Gorzowa.
Gdy wzięłam do ręki kopertę odruchowo spojrzałam na znaczek. I zaskoczenie radosne, niedowierzające i oglądanie przez lupę . I przyszła radość, jak ze spotkania ze starym bardzo lubianym znajomym, ba, nawet większa. Jak ze spotkania ukochanej Bardzo ważnej osoby, bo na znaczku ulokowało się mikrozdjęcie mojej gorzowskiej Katedry.
I gdy tak stałam rozmarzona, znaczek przemówił. Poczułam bijące od niego ciepło, wędrujące do dłoni, potem do serca i ostatecznie logujące się w głowie. Tak, ciepło bijące od znaczka zalogowało się w mojej głowie i wylogować nie chciało. Zresztą nie chciałam by tak się stało. Tak było mi dobrze. I jest dobrze.
I patrzyłam na list ze znaczkiem który mi opowiadał o Gorzowie. Gdy się zmęczył, odkleiłam go starannie , nad parą, jak uczył Tato.
Od tej chwili znaczek zamieszkał w moim portfelu. I jest tam stale. Widzę go od razu gdy szukam pieniędzy, biletów WKD czy innych dokumentów i wzrok zawieszam.
Bo ten znaczek stał się i nadal jest kluczem do Zielonej Krainy mojego Dzieciństwa .
Kluczem do Powrotu . Tam gdzie były wszystkie Pierwsze Zachwyty …
Bo tam, w Gorzowie wszystko było dla mnie pierwsze i zostało najpiękniejsze.
Miasto zatopione we wzgórzach .
Pachnące kolorowe ogrody.
Szeroka rzeka o imieniu Warta.
Most, betonowe balustrady z falbankami.
Każda falbanka to balkonik.
Balkonik z nisko posadowioną we wnętrzu nieco wklęsłą ławką.
I zimno betonu pod pupą.
Rozproszone mgliste światło fantazyjnej lampy
Romantyczność
A rzeka daleko w dole
Obojętna
zajęta swoim połyskiem, pluskiem i dźwiganiem fal w siną dal….
Piękne kamienice, przepastne bramy i niezwykłe do nich wjazdy, chodniki z wielkich gładkich płyt granitowych.
Podwórkowe przesiadywanie z Bajką na jedynym bzie nad wielkim śmietnikiem przy ul. Kos. Gdyńskich i obserwowanie szczura.
Wyprawy do pobliskiego parczku, przy ul .Estowskiego, gdzie krzaki wabiły a nich ukryte zwalone chropawe płyty nagrobne z literami w rowkowatych zawijasach zapraszały do zabawy w dom. Radosne spokojne zabawy w dom , bez wyobraźni, że to świat umarłych .
Dworzec i szyny kolejowe prowadzące do wielkiego nieznanego świata….
Codzienne, samotne, bardzo mroczne dreptania o świcie, gdy przychodziła pora na roraty. Ciemne ruiny spalonych już po wojnie domów wzdłuż ul. Wasilewskiej, obecnie zwanej Sikorskiego. Zawsze tam były. Od naszego urodzenia. Taki normalny nasz, powojenny pejzaż.
Jednak na końcu ulga , że już Katedra . Na pozór wyniosła , mało przyjazna , z wieżą niby wielki stary jednooki groźny woj, ale wiadomo, że w niej ciepło świec, zapach kadzideł i mruczenie wiernych ….
I sąsiadujący z kamienicą przy ul. Kosynierów Gdyńskich, park Wiosny Ludów z wierzbopłaczącą wyspą na stawie . I platany w nim w tańcu zastygłe i czerwono kwitnące kasztanowce …
I jeszcze gorzowskie pierwsze moje kwiaty. Magnolie niby wielkie białe zda się papierowe ptaki nagle siadające na nagich zimowych jeszcze gałęziach dużych drzewokrzewów.
I wyprawy z Panią Zielińską na wzgórzowy rozległy stary cmentarz Ewangelicki na forsycje. Najpiękniejsze , gdy w lutym zebrane jako nagie patyczki, potem jeszcze długo śpiące w wazonie i nagle rozkwitające wesołą radosną żółcią oświetlającą ponure mieszkanie.
I patrzę na ten gorzowski znaczek pocztowy zamknięty w portfelu. Niby zwykły. I nie wierzę, że tyle w nim się mieści wspomnień, obrazów, zapachów i tyle czułości.
Tyle kadrów jak ze starej celuloidowej taśmy wolno przesuwanej z szumem projektora ukrytego za okienkiem, kadrów wydobywanych ze smugi światła z wirującymi w nim drobinami kurzu w skrzypieniu foteli ulubionych gorzowskich kin – Słońcu czy Kolejarzu….
Obrazy mojego dzieciństwa i Gorzowa są na tym filmie, kadry wychodzące z mgły i przechodzące w dal …..i nic to, że takiego mostu już nie ma, kina odeszły w niepamięć mieszkańców, płyty nagrobne zabrano i ulice nie takie , ale jeszcze żyje pamięć …dopóki żyję i mam klucz do tej Krainy Dzieciństwa. Klucz- zwykły znaczek pocztowy w portfelu…..