Z pamiętnika Marii J. Nowakowskiej ( 14 ) . Czas poza studiowaniem….

 

Kochani ! Po  trzydniowej przerwie, aż trzydniowej J  spowodowanej brakiem dostępu do swojego laptopa, szybciutko wracam do Pamiętników Kolegów .

Wybaczcie, że  się powtarzam aż  do znudzenia – ale może Ktoś tu zajrzy po raz pierwszy – więc krótkie wyjaśnienie  . Otóż z Autorami zamieszczonych tu Pamiętników razem studiowaliśmy na   Akademii Medycznej w Poznaniu od pamiętnego 1965 roku ( ja do 1968 – bo potem zmieniłam uczelnię na warszawską ) .  

Już jest tu  Pamiętnik Jurka Marcinkowskiego – przy okazji –  Jurek – mam nadzieję, że jeszcze coś napiszesz  🙂 . Przecież znaliśmy się z Tobą dość dobrze, gdyż na drugim roku studiów uprawialiśmy wspólne marszobiegi po okolicach Poznania. – nie wiem czy pomnisz ?  Jurek mieszkał  w swoim rodzinnym domu przy ul. Dziewińskiej –  którego nigdy nie widziałam – ale sobie wyobrażam jak  musiał być piękny – skoro budowali go dla siebie i swojej trójki potomstwa , Jego Rodzice – ja na stancji – naprzeciwko Cmentarza  – z gorzowską podwórkową ( ul. Kosynierów Gdyńskich 106 ) – przyjaciółką – Bajką. Napisałam, że Jurka znałam dość dobrze- oczywiście to iluzja tylko – bo kto zna dobrze Jurka ? – nie wiem – trudno się przebić poza jego wieloznaczny, zresztą uroczy  wirtualny  Uśmiech, którym obdarowuje zamiast odpowiedzi na pytanie ….

Co innego Leszek Milanowski – podaje nam siebie „ na tacy” – swoje  serce i myśli na dłoni nam podaje .  A może to też iluzja ? Nie wiem.

Jest też z nami na Messengerze, choć jak na razie ( mam nadzieję, że na razie ) nie chce tu gościć ze swoimi opowieściami z życia –  Irenka z domu Dąbrowska – Dziewczyna –„  solistka Arii ze śmiechem „ – taką Ją pamiętam z Anatomicum –  teraz czasem   trochę złośliwości wrzuci – by nas „ ustawić do pionu „ – ale serce potrafi wielkie okazać – wiem – doświadczyłam – a życie miała nielekkie …..

I oczywiście Mariolka, czyli Maria J. Nowakowska, którą poznałam dopiero teraz i z tego powodu unosi mnie radość …

                      A na marginesie tego co napisałam,  jeszcze podsumowująca  myśl, która teraz  do mnie przyszła i zmusiła bym ją też zamieściła –  poznać Kogoś dogłębnie jest niemożliwością  – bo nawet siebie zdefiniować  jest trudem – tyle kompleksów , uczuć niespokojnych czy lęków, postaw wobec życia , sposobów  dźwigania trudów , cieszenia się dniem – a nawet widzenia świata –  prawdopodobnie każdy ( ja na pewno )  w sobie nosi – więc może lepiej nie „ rozdrapywać” i żyć pełnią danego nam kolejnego dnia, cieszyć się, że Ludzie dookoła są, żyją , można pogadać i jest fajnie.

Fajny jest każdy darowany wschód i zachód słońca i zieleń odradzająca się co roku i złoto rozsypująca jesienią ….  

Z albumu Rodzinnego Marii J. Nowakowskiej – oto nasza Mariolka w całej okazałości – ta Dziewczynka stojąca na kamieniu z uniesionymi łapkami –

” zobaczcie jaka jestem duża ”  i poniżej ,  już studentka z czasów, które opisuje  ( wykadrowałam ) – w lewym dolnym rogu – choć nie sposób Jej nie rozpoznać – ta burzą jasnych włosów i Uśmiech !!!  i w grupie kolegów na jakiejś wyprawie – chyba w górach – też z łatwością można Cię rozpoznać,  Autorko Pamiętnika 🙂

 

Mam nadzieję – że po raz kolejny – Mariolko mi wybaczysz, że zajęłam tyle miejsca w Twoim  Pamiętniku – a teraz ad rem – 🙂

Któregoś, pewnie następnego  dnia – bo nasze listy wędrowały z szybkością światła –  gdy zapytałam Mariolę, gdzie mieszkała w Poznaniu ( bo ja na stancjach ) –  wpadła jej odpowiedź i cała świetna historia :

na studiach zazdrościłam wszystkim mieszkającym w akademiku
dlaczego ? mogli wracać kiedy chcieli, mieli swoje pieniądze

a mieszkając w domu (rodzice pracowali) słyszałam :  dzisiaj ugotuj na…..
kup…..  

…..   dzisiaj nic nie planuj bo mamy pralnię na godz….

kieszonkowe dostawałam w ograniczonej ilości  –   przecież jedzenie masz w domu a bilety na koncerty w Filharmonii, do opery – tata ci załatwi

no to należało brać się do roboty
w naszej grupie była Jadzia Szpaderska – felczer która  mieszkała na Rycerskiej blisko mnie (Grochowska) a pracowała też na Grochowskiej w gabinecie leków silnie działających
praca, ćwiczenia trochę kolidowały z zajęciami więc podszkoliła mnie i czasami wyręczałam ją w tej pracy albo w gabinecie albo też jeździłam do domów  ….

…. z grupą studentów starszych lat jeździliśmy też do Lechii ( zakłady kosmetyczne – jak pomnę  )  na Starołęce ok. 20 każdego miesiąca i zapisywaliśmy się do pracy na zmiany jakie nam pasowały  ranne lub popołudniowe
praca polegała na „przeginaniu ” kartoników
kartony do proszku przychodziły mocno sprasowane w paczkach po 1000 należało z nich zrobić odpowiednie pudełka które maszyna  stojąca za nami brała, podawała do tej która sypała proszek
po przyjściu do domu mydła nie potrzebowałam – pieniłam się cała a spłukanie tego z włosów było nie lada wyzwaniem
DAŁAM RADĘ
za pierwszą pensję kupiłam sobie płaszcz na Wrocławskiej
a w sezonie wiosna – jesień, kiedy tylko mogłam sędziowałam mecze LA ( oznaka sędziego leży w mojej szufladzie nadal )
wtedy startowała Szewińska, Kłobukowska, Sidło

czyli czas miałam bardzo wypełniony …

 

Mariolko kochana !

1. Ciekawe to o czym piszesz , bo ja np. w tym okresie nic nie robiłam poza studiowaniem – byłam zwyczajnym „pasożytem „ – wprawdzie potem to obijanie się nadrobiłam w trójnasób ( na 5 i 6 roku studiów rodziłam córeczki – więc mąż, dom, gotowanie , etc.  )  , ale po raz pierwszy podjęłam pracę zawodową dopiero po studiach …

Brawo Mariolko Tobie ale też Twoim Rodzicom –  za sposób wychowania – przecież pewnie byłoby Ich stać na tzw. kieszonkowe – ….. ciekawe, czy Twoi Bracia też pracowali ? ….i czy Twoje Dzieci wychowywałaś podobnie ?

2. Ależ mi zaimponowałaś tę odznaką Sędziego !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!